Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

ΤΟΥΤΑ ΤΑ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΓΗΣ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΑ ΘΑ ΓΕΜΙΣΕΙ, ΕΙΣ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ


ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗ ΣΗΛΥΒΡΙΑ
ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

Αξημέρωτα της Κυριακής, στις 5.30 π.μ., ακόμη σκοτάδι, ανήμερα της εορτής του εκ Σηλυβρίας της Θράκης αγίου της εποχής μας, του Νεκταρίου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, πήραμε τους δρόμους για τον χώρο συγκέντρωσης μας. Απέναντι από την Εθνική Τράπεζα στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης μας καλεί να την περιβάλλουμε άλλη Τράπεζα , της Εκκλησίας, η Αγία Τράπεζα.
Δεν είναι οικονομικοί οι λόγοι που προστρέχουμε σ’αυτήν, ερχόμαστε για να λάβουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας για να ζούμε και να ζήσουμε, είναι απαραίτητα αναγκαία. Για την επιβίωσή μας την υπαρξιακή.
Μέσα σε λίγα λεπτά μαζευόμαστε εκατό άτομα κι ανεβαίνουμε στα Λεωφορεία για να πραγματώσουμε σαν τάμα τον ιερό μας σκοπό. Οι ενθουσιαστικές μας φωνές ξυπνητήρι για τα πουλιά που κρυμμένα στις φωλιές τους αναπαύονται, ώρα έγερσης και για αυτά. Τα κελαϊδίσματα τους μας συνοδεύουν καθώς στην πρωινή μας Προσευχή ψάλλουμε το Δόξα σοι τω δείξαντι το Φως. Εωθινή ευχαριστία και ευλογία για το ταξίδι μας.
Σε 20 λεπτά φθάνουμε στα σύνορα, περνάμε το Τελωνείο μας. Η καρδιά μας κτυπά, έντονα καθώς πλησιάζουμε το Τούρκικο φυλάκιο. Κάθε κτύπος της καρδιάς μας φέρνει και πιο κοντά στην πατρίδα του Αγίου μας. Θα τελέσουμε την πρώτη Θεία Λειτουργία με τον Μητροπολίτη Σηλυβρίας κ.κ. Μάξιμο, παλαιό συμφοιτητή μας των νεανικών χρόνων. Ο εντιμότατος Δήμαρχος της πόλης , ευγενέστατα συμπεριφερόμενος και έξυπνα, έδωσε την άδεια για την Θεία Λειτουργία. Εγκάρδια και θερμά τον ευχαριστούμε.
Ερχόμαστε ως ευλαβείς προσκυνητές κι όχι σαν καταπατητές για να πολιορκήσουμε ή να χαλάσουμε την ευταξία της χώρας. Θα φιλήσουμε το χώμα, για να ασπαστούμε τα ιερά των οικείων μας πρόσωπα σεβαστικά και τρυφερά απαλά.
Θα δούμε και τον ιερό τόπο όπου ήταν η κατοικία του αγίου Νεκταρίου, τη γειτονιά που σαν παιδί με τους φίλους έπαιξε πριν η αξιοζήλευτη Πόλη τον κερδίσει προσωρινά…Αυτά όλα μας κάνουν να ανυπομονούμε πότε θα φθάσουμε. Χαράζει, ο ήλιος που ανατέλλει διαλύει τα πυκνά σκοτάδια και το βλέμμα μας παρασύρεται στη θέα από το παραθύρι του λεωφορείου. Παρακολουθούμε με χίλιους συνειρμούς και λογισμούς τα εναλλασσόμενα τοπία. Πόλεις και χωριά, οροπέδια και θάλασσα, τεράστια οικοδομικά, πανύψηλα συγκροτήματα κατοικιών και αγροτόσπιτα, μεγάλοι δρόμοι και λασπότοποι..
Κάποιοι πιάνουν την κουβέντα γιατί πίσω από τα σύγνεφα των καιρών, της ιστορίας αναγνωρίζουν αλησμόνητες προγονικές πατρίδες…Θυμούνται τα λόγια των γονέων τους και των παππούδων τις περιγραφές, θύμισες που πλεγμένες με πονεμένα βιώματα, σαν παραμύθι συγκινητικό μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, χωρίς να χάνεται το χρώμα της αλήθειας.
Ερχόμαστε προσκυνητές, Τρισάγιο στη μνήμη των εναπομεινάντων αν και βέβηλα εκταφέντων, προγόνων μας. Οι τάφοι τους οργώθηκαν και τα οστά τους χώνεψε η Θρακική γη για να τα αποδώσει και αναστήσει την Ογδόη ημέρα, την επιφανή. Λίπαναν τους κάμπους της, χόρτασαν την θάλασσα. Κι αν ένα καντήλι δεν καίγει, η μνήμη τους όμως φωτίζει της καρδιάς
τους δρόμους σαν άσβεστο φανάρι.
Συνάντηση με τους αμέτρητους, με το χώμα και το πνεύμα, με έναν αλάνθαστο τρόπο που η Εκκλησία μοναδικά κατέχει. Στη Θεία Ευχαριστία συναντιόμαστε όλοι με όλους, συναρμοζόμαστε τα μέλη της Καθόλου Εκκλησίας, η στρατευόμενη με την θριαμβεύουσα σε αλληλοπεριχώρησης, με εκατέρωθεν τιμή, ασπασμό..
Πρωτο αντικρίζουμε την πόλη της Σηλυβρίας..
Ποιά σχέση έχει το σήμερα με το χθες, το παρόν με το παρελθόν, άλλες πραγματικότητες, διαφορετικές ποιότητες . Μόνο η Ιστορία τα γεφυρώνει στο ταχύ διάβα του αδάμαστου, πανδαμάτορος χρόνου. Ανήμπορες οι αισθήσεις να ψηλαφίσουν το παρελθόν και να ανασυνθέσουν το μεγαλείο του, απλά υποψιαζόμαστε από τις γραφές και τα ερείπια, τα ελάχιστα απομεινάρια που μιλάν μια άγνωστη γλώσσα για τους νέους αυτής της γης κατοίκους. Γλώσσα στρογγυλεμένη, εύμορφη, ευγενική, εύηχη…Γλώσσα ανώτερη, με κάλος, με τέχνη και πνεύμα, με τόσα φωνήεντα που η βαρβαρική δεν τ’ αναγνωρίζει, καθώς απαιτεί αξιοσύνη.
Η βαρβαρική δεν έχει για να πάρει, δεν έχει και να δώσει…απλά υπάρχει. Το λουλούδι μες το γρασίδι κι αν είναι φαντάζει και ξεχωρίζει, ξεκλέβει η ευγενική ομορφιά του τη ματιά μας μολονότι είναι μόνο του και χαμηλωμένο. Τα στρέμματα γης είναι ανίκανα να το κρύψουν, από τα έγκατά της πάλι αργά αργά θα ανορθώσει το ανάστημά του, θα χαρίσει το χαμόγελό του, θα απλώσει το άρωμά του, θα νικήσει κι ας φαίνεται ποτε νικημένο. Κάποτε τούτα τα στρέμματα γης θα τα γεμίσει με χαμόγελα ομορφιάς και αρώματα, εις πείσμα των καιρών.
Γιατί τελικά αυτό είναι το θέλημα του Θεού!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου