Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

« Εζήτει ιδειν τον Ιησούν τις εστίν »

« Εζήτει ιδειν τον Ιησούν
τις εστίν »

Δεν ήταν μια ακόμη επιθυμία, αλλά μια αδιάψευστη προσδοκία!
Δεν ήταν η φιλοπερίεργη διάθεση μιας απλής γνωριμίας, αλλά η έκδηλη πρόθεση επικοινωνίας. Δεν ήταν μια πρόχειρη και επιπόλαια κίνηση αλλά έκφραση ώριμης αναζήτησης. Ήταν μια αυθόρμητη παρόρμηση ψυχικής ανάγκης.
Ναι! Σκαρφαλώνει με παιδική αφέλεια σε δένδρο για να τον δει! Αδιαφόρησε προφανώς για τις διάφορες που θα προκαλούσε εντυπώσεις και σχόλια οπωσδήποτε καυστικά και περιγελαστικά στους συνωστισμένους ανθρώπους. Δεν προσπάθησε να διασώσει τη αξιοπρέπειά του, το κύρος της ιδιότητάς του, αφού και επώνυμος και αναγνωρίσιμος ήταν, ο Ζακχαίος. Τόλμησε να ανέβει ψηλότερα και θαρραλέα να ατενίσει Εκείνον· που « τα πάνθ ορά», που είναι « o ετάζων νεφρούς και καρδίας ». Τον καρδιογνώστη Κύριο.
Μπροστά στα μάτια του ήταν μόνο ο Χριστός. Το βλέμμα του ήταν προσηλωμένο στο ιερό πρόσωπο που τον γοήτευσε. Η θωριά Του τον εντυπωσίασε. Δεν ήταν ένας στιγμιαίος εντυπωσιασμός και πρόσκαιρος ενθουσιασμός. Σίγουρα ήταν ουσιαστικότερο και βέβαια διαρκές και απόλυτο. «Μεταίχμιο». «Σημείο μηδέν» απ’ όπου ξεκινά μια αναδημιουργία, μια πλήρης μεταμόρφωση και ριζική ανακαίνιση. Για τον Ζακχαίο βέβαια.
Κι ο Χριστός αφαίρεσε από τον όχλο και έστρεψε την ματιά του στον τελώνη Ζακχαίο και του απευθύνθηκε. Κέντρισε στην καρδιά που δόνησε και σκίρτησε με χαρακτηριστική χαρά και λαχτάρα στον λόγο Του: Έρχομαι στο σπίτι σου.
Ενθουσιασμός κατέλαβε τον Ζακχαίο, απογοήτευση στον ενοχλημένο όχλο.
Σ’αυτόν θα πάει; Τι κρίμα. και τον πιστέψαμε! Μα δε γνωρίζει ποιος είναι; Και τι δεν έχει κάνει! « παρ αμαρτωλω ανδρί »;
Ο Ζακχαίος θα μιλήσει με ταπείνωση και θα τους αποστομώσει με την πληθωρική του μετάνοια. « Δίδωμι τοις πτωχοίς και ει τινός εσυκοφάντησα ».
« Ημίση και τετραπλούν ».
Αποσβολώθηκε ο όχλος στο άκουσμα. Τύψεις και ενοχές τους γέμισε, θυμό και οργή που τους ξεπέρασε, « έμπροσθεν προδραμών ». Η επιβεβαίωση του Χριστού
« σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο » ήταν κάρφος στην καρδιά και στο μυαλό κι όχι μόνο στα μάτια τους. Θα του το ανταποδώσουν, θα του εκδικηθούν με περισσή κακία και σκληροκαρδία, ασπλαχνία μέχρι τον Γολγοθά και στον Σταυρικό θάνατο. Δεν ένιωθαν την φλεγόμενη από αγάπη καρδιά του Χριστού για κάθε άνθρωπο, τον οποιονδήποτε άνθρωπο. Δεν ανεγνώρισαν την αποστολή Του « ζητήσαι και σώσαι το απολωλός ». Αποφάσισαν να σταθούν εναντίον Του.
Ο Χριστός φανερώνει τα σπλάχνα των οικτιρμών Του, το πλάτος της αγάπης και το βάθος της χρηστότητάς Του. Συγχωρεί και σώζει, αγκαλιάζει και ευλογεί.
Εμείς σ’αυτήν την ιστορία θα μείνουμε θεατές; Ενοχικά θα αποτραβηχτούμε σιωπώντας; Θα κρυφτούμε ανάμεσα στον όχλο;
Αυτή είναι η ώρα της κρίσης μας. Θα επωφεληθούμε της ευσπλαχνίας Του; Θα πάω μπροστά, έμπροσθεν προδραμών; Θα αποτολμήσω να κατανικήσω την ντροπή της παραδοχής των αμαρτιών μου; Ή μήπως θα προσπαθήσω να διασώσω στα μάτια του κόσμου την εντιμότητα και αξιοπρέπειά μου; Θα διακρίνω στο ηχόχρωμα της φωνής του Κυρίου, την αγάπη και τη συμπάθεια; Ή μήπως ελεγκτική την θεωρήσω και τον φοβηθώ σαν τιμωρό;
Πόσα ακόμη θέλω να δω, να ακούσω για να τον πιστέψω; Θα θελα πολύ να μοιάσω στο Ζακχαίο αλλά σίγουρος δεν είμαι αν θα δώσω « τα ημίση των υπαρχόντων μου τοις πτωχοις και τετραπλούν ει τινός τι εσυκοφάντησα »!
Μπορεί κάποιος απρόσεχτα να πει : Σαν πολύ το βρίσκω. Πιο βολικό φαίνεται και εύκολο να πάω με τους « ιδόντες διεγόγγυζον λέγοντες ». Με αυτούς δηλαδή που βλέπουν και ξέρουν και κρίνουν!
Πόσο άστοχο κι ανωφελές! Μη γένοιτο. Ούτε ως σκέψη και σαν λογισμός.
Κι αν ο Ζακχαίος έδωσε τόσα για όσα είχε κάνει, ο άσωτος δεν είχε τι να δώσει κι έδωσε τον εαυτό του, την γύμνια, την φτώχια, την πείνα του. Δεν καλλώπισε τον εαυτό του, δεν υποκρίθηκε και δεν κατακρίθηκε! Για ένα ήμαρτον, ντύθηκε με τη εγκάρδια μεγαλοσύνη του Πατέρα.
Ας ομολογήσουμε λοιπόν πνευματική μας πτωχεία, πενία και αδυναμία! Δεν θα χαθούμε και δεν θα χάσουμε.

Αυτή είναι η κοινωνία μας, αυτός κι εγώ! Αναίσθητος, ανόητος, άτολμος, φοβικός. Προτιμώ τα εγκόσμια, τα προσωρινά, τα φθαρτά εδώ και τώρα!
Εγκαταλείπω τα αιώνια, άφθαρτα και ουράνια, πιστεύοντας πως το αύριο και η μετα θάνατον ζωή είναι μακριά! Κλείνω τα μάτια και βυθίζω το κεφάλι μου στο χώμα.
Αποτραβώ τη σκέψη μου από τον Ουρανό, αφήνοντάς την για τα γεράματα αυτή την έγνοια και στα τελευταία μου την μέριμνα. Ξοδεύω το σήμερα για το χθες και χάνω το αύριο στα σίγουρα…

Κάποια νέα ρώτησε τι είναι εξομολόγηση και γιατί η Εκκλησία την θεωρεί τόσο σημαντική για τη ζωή και τη σωτηρία του ανθρώπου.
Εξομολόγηση είναι η πράξη του Ζακχαίου. Το βίωμα των αγίων! Το κήρυγμα της Εκκλησίας! Το κοσμοσωτήριο έργο του Χριστού μας! Η αποστολή των ποιμένων να μοιράζονται την αγωνία του Κυρίου « πάντας ανθρώπους σωθήναι »!
Με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως!
Τελικά όλα εξαρτώνται από την θέληση, την απόφαση, τις προτεραιότητες, τις επιλογές, την αυτογνωσία και την μετάνοιά μας.
Εως πότε θα αποκρούουμε την αγάπη του Χριστού μας; Θα συνεχίσουμε, να αμφιβάλουμε, άγευστοι, άφιλοι και ανέραστοι;
Μπροστά μας είναι ο Ζακχαίος, η Πόρνη, η Σαμαρείτιδα, η Mοιχαλίδα, ο Ληστής, ο Πέτρος αλλά και ο Παύλος…
Η αγιότητα δεν σημαίνει αναμαρτησία, αλλά ακατάπαυστη μετάνοια και παραμονή στο θέλημα του Θεού!
Ο «άγιος Τελώνης και ο όσιος Άσωτος», κατά τον αείμνηστο μοναχό Μωυσή τον αγιορείτη, μας καλούν να τους ακολουθήσουμε και να αρπαχτούμε από το χέρι τους και να ξανοιχθούμε στο πέλαγο της αγάπης του Θεού και της αγίας Συγνώμης!

Ας το τολμήσουμε.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου